Annemi, babam İbrahim Tamer’i ve kardeşlerimi çok seviyorum. Özellikle de babamı çok seviyorum.
Hani derler ya “erkek çocuk anneyi, kız babasını sever”, galiba doğru bir söz.
3 yaşındaydım bir gün babamla baş başa piknik yapmaya gittik. Annem de gelsin bizimle, dedim. “annenin işi var kızım, o evde kalıp senin sevdiğin kurabiyelerden hazırlayacak” dedi.
Annem ise beni uğurlarken ağlamaya başladı. Sarıldım anneme, o da bana sarılıp, öpüp, kokladı beni.
Sonra, çıktık Alemdağa her zaman ailece piknik yaptığımız yere gittik.
Babamla bir müddet kırlarda koştuk, ebelemece oynadık. Sonra babam “yoruldum kızım” dedi. Oturduk, bir müddet beni seyretti gözleri yaşararak, sonra “seninle değişik bir oyun oynayalım mı?” dedi. Hemen eveeeeet dedim sevinçle.
Babam kalktı arabamızdan bir kürek çıkardı ve az ileride toprağı kazmaya başladı.
Ben de onu seyrettim. Bir müddet sonra küçük bir çukur oluşmuştu.
Babam “haydi gel kızım, gir içine” dedi. Ve üzerimi biraz evvel çıkardığı toprakla örtmeye başladı.
Çok hoşuma gitmişti bu yeni oyun. Biraz sonra, boğazıma kadar toprakla örtülmüştüm.
Babam durdu. Eeee babacığım, şimdi ne yapacağız? Nasıl oynayacağız? dedim.
Babam ağlamaya başladı.
Neden ağlıyorsun babaaaa, dedim.
Konuşmadı. Eğildi. Beni öptü, öptü, saçlarımı okşadı, tekrar öptü. Göz yaşlarını yanağıma sürdü. Ayağa kalktı ve başıma toprak atmaya başladı!
O an neye uğradığımı anlayamadım. Bu ne biçim oyundu böyle?
Babaaaa, diye bağırdım. Gözüme, ağızıma toprak geldi yaaaa, canım acıdı babacığımmm, dedim.
Artık, babam benimle konuşmuyor, ağlayarak üzerime toprak atmaya devam ediyordu.
Babaaa ne yapıyorsuuun, nefes alamıyoruuuum, benim ağızımdan çıkan son sözlerdi.
Ağızım, burnum, her yanım toprak dolmuş, başım da toprakla örtülmüştü.
O an babamın feryadını duydum “Aişeeeeeeem” diye bağırdı. Biraz sonra sesi kesildi. Belli ki yanımdan koşarak uzaklaşmıştı.
Artık toprağın ince boşlukları arasında aldığım son nefesimi de vermek üzereydim kiiii SEN geldin.
Sen geldin, Sen geldin kurtarıcım, sevgilim, canımmm, tek gerçek dostum ve koruyucum.
Sen geldin güllerin efendisi!
Her şeyi yoktan var eden, bize hayat veren, hakimler hakimi, tek gerçek güç sahibi olan ALLAH’ın gönderdiği son peygamber. Sen geldin ya Abdullah’ın oğlu Muhammed!
Hayattaki tek önderim, tek liderim sen geldin.
Üzerimdeki toprağı attın, beni elimden tutup kaldırdın. Başımı okşadın.
Hepsinden önemlisi, sen gelmezden önce kız çocuklarını diri diri toprağa gömüyorlardı. Bütün dünyada kadın, kullanılan, alınıp satılan, horlanan, itilip kakılan bir varlıkken; sen bana şerefimi, itibarımı, onurumu, insanlığımı kazandırdın!
İşte bu nedenledir ki ben, annemden, babamdan ve yaratılan tüm varlıklardan çok seni seviyorum.
Sen, rehberimiz olan Kur’an-ı bize müjdelediğinden bu yana, milyarlarca Müslüman doğdu, yaşadı ve öldü. Bunların içinde, milyarlarca toprağa gömülmekten kurtulan kız… Bu kızlardan doğan milyarlarca insan bu dünyada yaşadı.
Tüm bunlar senin sayende… Teblicisi olduğun Kur’an’ın sayesinde yaşayabildiler.
Günümüzde kadın haklarını savunuyoruz, diyerek, ALLAH, İslam, Kur’an ve Senin düşmanlığını yapanlardan, biz kızları ve kadınları ALLAH korusun.
Ben seni sevdim ya Muhammed, sen de benden razı ol; “ümmetimden” deyip, al sancağının altına.
Aişe Tamer / İbrahim Tamer Nisan 2008
Yukarıdaki yazım 2008 yılında gazetem Çamlıca Vadisi Gazetesi’inde yayınlanmış; ayrıca Kalem Koleji’nin düzenlediği yarışmada birincilik almıştı.
